Categorie archief: Hulphond

Over het opleiden van onze hulphond Bente

Waarom Florina zo’n bijzondere hond was….

Een blog over het bijzondere leven van Florina met veel foto’s!

honden-6

honden-1818honden-1828honden-1920honden-2306Florina als pup 2005

Wij hebben al vele honden gehad en allemaal zijn of waren ze ons heel erg dierbaar. Maar soms heb je zo’n hond die nog wat boven het hond zijn uit stijgt en dat was nu zo typisch voor Florina.

Op 31 augustus 2005 overleed heel plotseling, onze destijds 2 jarige Golden Fiona. Op die dag werden er ook vele pups geboren bij een fokker in de Achterhoek, één daarvan zou onze Florina worden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Foto bij fokker. Moeder van Florina met pups, een hiervan is Florina.

Het is altijd een schok als een jonge hond zo plotseling overlijdt, wij vonden het echter wel een mooi “toeval” dat Florina precies op die dag werd geboren en we besloten dan ook deze nieuwe pup, die ergens in oktober 2005 bij ons zou komen, Florina te noemen omdat we hier de letters van Fiona in konden ‘verweven’.

Fiona was een drukke en zeer zelfstandige hond. Ze had ons niet zo nodig. Het was dan ook best wel wat werk om de drukke Fiona goed naar ons te laten luisteren. Het leek mij dan ook niet zo erg als de volgende pup er een zou worden met iets minder temperament en iets meer will– to-please.

En die wens maakte Florina meer dan waar. Florina hoefde niet te leren om naast de rolstoel te lopen. Dat besloot ze zelf gewoon netjes te doen.

honden-2968Florina is hier nog geen  1 jaar oud, ze liep altijd netjes naast mij.

Vanaf jongs af aan, liep ze naast de rolstoel zonder dat wij daar veel aandacht aan besteden. Ik had Florina zelden aan de riem, de riem was als het ware de rolstoel. Ze zat met haar neus vast geplakt aan mijn achterwiel. Ze bleef eigenlijk nooit achter en als dat heel zelden eens voorkwam was het voldoende 1x te roepen en ze stond alweer naast mij.

We hadden al snel door dat een bal helemaal fantastisch was en dus mocht ze met een bal in de bek lopen. Maar die bal, zo besloot Florina zelf, was iets wat alleen aan Petra werd afgegeven. Ze liep altijd met een bal in haar bek en zo ook naar iedereen toe om een aai te halen, maar liet de bal nooit los.

20160707-divers-133Florina met bal zomer 2016

Hoeveel mensen wel niet naar ons geroepen hebben: “ze wil spelen maar ze geeft de bal niet.”

Ook aan Sander werd de bal niet afgegeven. Bij mij legde ze haar bal netjes op mijn schoot en dan kon ik met haar spelen of aan iemand geven die wat verder kon gooien.

02-mei-2012amerikareis00035Spelen op de boot naar Amerika!

In winkels koos Florina er meestal voor om maar ergens te gaan liggen en netjes te wachten tot ik klaar was. Als ik verdwenen was, dan liep ze enkele meters, zorgde dat ik weer in zicht was en dan was het weer goed. In de tijd dat we in Amerika waren en we regelmatig een supergrote Wallmart bezochten, kwam het wel voor dat Florina aan de ene kant van de winkel lag in het grote brede gangpad en wij zo’n 40 meter verderop waren.

Dat was ook wel eens lastig want ze moest ook werken natuurlijk maar als je riep kwam ze meestal snel aangesneld. Het werken voor mij, deed ze rustig en kalm.

Ze was niet altijd heel snel en ze gaf sneller op dan nu bijvoorbeeld Bente doet. Bente gaat door, Florina moest je wel eens wat meer aanmoedigen.

Een ander grappig ding waren de geluiden die Florina produceerde. Als pup besloot ze te gaan piepen als ze moest plassen, heel handig.

Maar naast piepen produceerde ze allerlei geluiden en wij zeiden regelmatig: Florina je kunt niet leren praten of zingen, laat al dat oefenen nu maar zitten.

honden-2531Lange tijd hadden we 3 honden. Hier zie je Isolde, Florina en Baras. Voorjaar 2006.

Ik had Florina als pup in de tijd dat ze graag in je handen bijten, een spel geleerd. Het spel – boksen noem ik het- bestaat uit dat ik met mijn handen wat tegen haar bek duw en in haar pootjes knijp en Florina ging dan in mijn handen zachtjes bijten en grommen. Dat leek soms heel heftig want Florina kon daar helemaal in op gaan. Als je niet beter wist dan zou je denken dat Florina echt heel kwaad was en je zo echt kon aanvallen. Maar het was een spel, voor de kenners ook te zien aan haar lichaamshouding. Met het woord “klaar” hield Florina onmiddellijk op en gaf een lik over mijn hand. Ook Bente leerde ik dit spel, maar die vind het lastig, die bijt een keer en beslist dan dat het zo genoeg is, en ze kan er (nog) niet echt in opgaan.

Met die o zo rustige Florina was het heel goed in boksen! Dat waren prachtige momenten.

honden-2355Lekker op bed, botje eten of spelen met mij.

Florina was niet echt een held, zwemmen vond ze dan ook eng. Ze ging enkel met haar poten in het water. Als we haar bal in het water gooiden dan wachtte ze net zo lang tot onze Golden Retriever Isolde haar bal ging halen en stond ze precies op dat punt dat ze nog kon staan om de bal van Isolde over te nemen. Sander zwom wel eens in een meertje en trok haar mee aan haar riem, maar zodra ze los werd gelaten zwom ze linea recta terug naar de kant. Toen ze bijna 3 was vonden we het tijd om haar maar eens gewoon in een sloot te gooien en dit net zo lang te herhalen tot ze door kreeg dat ze prima kon zwemmen. Dat zwemmen leuk is en ja hoor, na die middag veel oefenen ging ze steeds vaker toch echt zwemmen. Meestal wel alleen op een bal op te halen, echt rondjes zwemmen voor haar plezier kwam alleen voor als het echt heel heet was.

08-juni-2012amerikareis00104Florina zwemt hier zelfs achter de golven, nadat ze tig keer was terug gedeinsd. Ze was hier 7 jaar en voor het eerst dat ze echt in zee zwom.

De reis met Florina door Amerika was ook heel bijzonder. En helemaal onze 2 x 7 daagse reis met een cruiseschip. Ze kon bij ons in de hut overnachten en ze had enkele deuren verder, bij de personeelstrappen, een eigen grote hondenbak voor haar behoefte. Na op de dag van inschepen uren en uren wachten, deed ze haar eerste plasje in de bak en zo zou ze dat elke keer netjes doen. Niet op het dek waar we best veel met haar waren maar altijd op haar eigen bak.

amerikareis2012-2012Op de cruiseboot 2012. Florina’s bak. 

Enkele keren dineerden we chique in het restaurant alwaar gepaste kleding vereist was, lees smoking- en natuurlijk ging Florina mee. Op een gegeven moment was voor ons een tafel gereserveerd pal naast een klein orkest. Er was ook een grote harp bij. We hadden Florina het commando, zoek een plekje geleerd. Dat betekende dat ze mocht gaan liggen waar ze wil als ze maar binnen enkele meters van ons ging liggen. Lag ze niet goed of te ver weg, dan zeiden wij “Florina closer “ en dan schoof Florina wat op.

02-mei-2012amerikareis00059Op de cruise, Florina had het prima naar haar zin.

19-mei-2012amerikareis00119Amerika, wat een geweldige tijd.

Op de cruise ging Florina eens precies voor die harp liggen. Een verkeerde beweging van Florina en het hele orkest zou daar last van hebben. Maar je wist gewoon, dat gaat goed. Het geluid van het orkest deerde haar niet.

Dat was wel anders geweest, want ze was als jonge hond wel erg bang voor harde geluiden. Maar naarmate ze ouder werd, kon ze geluiden steeds beter ‘handelen’. Enkel voor vuurwerk is ze altijd doodsbang geweest: piepen, trillen in ons willen kruipen. Daarom zochten we ook meestal een rustige plek op omstreeks oud en nieuw.

Ze had nog een angst en dat was voor wapperende voorwerpen, maar dat had een oorzaak. Als jonge hond kreeg ze namelijk de luifel van onze caravan op haar hoofd, toen het eens heel hard woei en de luifel dus ook heel veel heen en weer ging, ging het mis, de luifel brak af en Florina lag eronder. Tja dan is ergens onder liggen toch niet zo veilig meer.

Daarom koos Florina de jaren erna ervoor om niet meer onder welke luifel of wapperende vlag dan ook te gaan liggen. Ook onder een tafel oid was niet haar ding. Ze zocht de open ruimte meestal op. Maar hoe ouder ze werd, nam ook de angst voor wapperende zaken wel af. De laatste jaren lag ze wel als het zo uitkwam onder onze luifel.

En na vele prachtige jaren kwam het moment dat Florina niet meer fit genoeg was om te werken. Bente nam haar plaats in. En Florina ging dus met pensioen en dat hield in dat Florina ook een brokje kreeg als Bente beloond werd. Dan zeiden we: Florina hier is je pensioen!

20160707-divers-158Bente en Florina zomer 2016

Eerlijk is eerlijk Florina werd ook wat brommerig, ze blafte soms veel, ook omdat ze het niet altijd goed zag wat er aan de hand was. Honden die ze vroeger rustig benaderde werden steeds vaker afgesnauwd. Soms zo heftig dat ik er zelfs van schrok. Het ultieme luisteren werd ook wat minder, alleen die bal die bleef in haar bek om deze alleen los te laten op mijn schoot.

En zo hadden we een prachtige tijd met Florina die met weinig commando’s en veel gewone taal – kom even wat dichterbij/wacht hier maar even/doe dat maar niet- precies deed wat wij van haar wilden.

Florina was wel een beetje meer dan een gewone hond. En we missen haar dan ook ontzettend. Gelukkig zorgt Bente met haar vele capriolen ons ook veel plezier en  afleiding. Er zal ooit nog wel weer een hond bijkomen ;-).

kaartenBente, mooiere kop, ander karakter dan Florina maar ons ook zeer dierbaar!

 

 

 

 

 

Bente is jarig!

Fotowenskaarten

Vandaag is Bente 2 geworden. Vanaf nu is ze een echt volwassen hond. We vierden dit met wat cadeautjes.

En eigenlijk zouden we met de honden naar een hondenstrand voor een zwempartij, maar het was veel minder mooi weer dan verwacht en ik voelde mij ook niet zo fit. Dus besloten om lekker thuis te blijven. Bente kreeg wel een waardebon zodat we niet vergeten nog eens extra een ‘zwemfeest’ in te lassen.

Fotowenskaarten-2Fotowenskaarten-3

Naast wat lekkers had Sander een speeltje voor Bente (en Florina) gemaakt en dat mocht ze uitpakken.

Het speeltje bestaat uit rek met 3 flessen en daarin doe je brokjes. De bedoeling is om de flessen te laten draaien zodat er brokjes uit vallen.

Fotowenskaarten-4IMG_3696

Nu dat moest natuurlijk ook direct geprobeerd worden. Florina vond het ook heel interessant en omdat Bente toch echt de jongste is,  mocht Bente niet echt meedoen. Ze mocht er even aan ruiken maar Florina ging er mee spelen en zodra Bente in de buurt kwam, dan trekt Florina een klein lipje op. Maar Bente krijgt vast later nog wel de kans.

Fotowenskaarten-5

Na de middagwandeling ging hier de hele familie slapen, en toen hoorde ik Bente naar achteren lopen en ging voor haar nieuwe speeltje liggen. Vanavond eten wij er nog een gebakje op, feestjes zijn er om gevierd te worden! Voor de Jarige Job en zus ligt er nog een lekker bot klaar.

IMG_0623

Bente naar de film

Met Bente naar de film

IMG_0567

We zijn zondag in de namiddag naar de bioscoop geweest. We waren al even aan het wachten op een geschikte film die we zelf ook wilden zien. Geschikt in die dat we Bente niet gelijk wilden laten kennismaken met teveel en erg harde geluidseffecten. In de bioscoop in Almere kan ik enkel helemaal vooraan zitten, vrij vlak bij de luidsprekers.

Deze week ging de filmde film Shaun het schaap in premiere en dat leek ons wel wat. We noemen Bente ook wel Bente het schaap, naar analogie van het gelijknamige Shaun the sheep deuntje.

Het was vrij druk in de bioscoop en toen wij binnenkwamen lag de vloer bezaaid met popcorn. Dat leek Bente een goed begin van dit uitje, maar dat mocht dus niet. We zijn toch streng 😉

Wij kochten wel popcorn en gingen vrij vroeg naar de zaal, zo kon Bente even wennen en mij helpen met uittrekken van jas en voetenzak.

Bente mocht in de zaal even wat rondlopen, tenminste zolang ze vlak bij ons bleef maar dat deed ze ook wel. Het was ook niet erg druk in deze zaal, dus dat kon wel zonder andere mensen te storen. De voorfilmpjes begonnen met erg veel lawaai en dat vond Bente niet heel erg leuk. Gelukkig had ik een botje achter de hand en die gaf ik nu maar direct.

Het botje heeft 2 doelen, Bente afleiden maar ook voor ons ter ‘controle’. Als een hond iets wat ze normaliter wel eet, opeens niet wil eten dan voelt ze zich erg slecht op haar gemak. Eet ze wel, dan valt de eventuele angst nog wel mee. Florina is zo bang geweest voor vuurwerk dat ze zelfs een stukje worst weigert te eten. Pas nu ze ouder is, verminderd de vuurwerkangst iets. Bente hapte echter direct toe en ging – hoewel staand- kauwen op het botje.

Dus dat ging goed. De hoofdfilm was gelukkig minder lawaaiig en dus ging Bente op een gegeven moment wel liggen. Maar niet voor lange tijd. Bente kan veel dingen goed, maar liggen is niet zo aan haar besteed. Ze is er vaak te springerig en onrustig voor. Wij vinden het best – in de wetenschap dat het vanzelf beter wordt- zolang ze maar niet piept, blaft, te onrustig is of anderszins vervelend is. Dus staat ze ook in restaurants nogal eens naast mij. We negeren haar en uiteindelijk gaat ze maar weer eens liggen. Zo nu ook. Ze wisselde het liggen en staan wat af maar bleef verder rustig.

Toen we ongeveer 1,5 uur in de zaal waren, ging ze wat hijgen. Meestal is dat een teken dat ze moet plassen. Maar ze moest nog maar even geduld hebben. De film liep al op zijn einde. Bente piept eigenlijk nooit of maakt andere geluiden, wat erg prettig is omdat ze zo ook nooit echt lastig is. Toen de eindtune inzette, snel de jassen aan en met Bente naar buiten. Daar plaste ze inderdaad direct en dus was het hijgen geen aanstellerij.

Voordat we naar de bioscoop gingen hadden we thuis nog even lekker wild met haar gespeeld. Zodat ze nog wat energie kwijt kon, het regende te hard om lang buiten te zijn. Daarna had ze water gedronken en dit samen met toch de spanning van bijna 2 uur in een vrij donkere zaal liggen met veel geluiden, was het niet vreemd dat ze moest plassen. Na het plasje nog even spelen. Gelukkig was het net even droog en als beloning gooide we enkele keren met haar bal. Even rennen.

En toen weer naar huis. We weten nu dat Bente het prima vond en niet erg onder de indruk was van alle geluiden. Hoogstens was bijna 2 uur in een donkere zaal zijn, voor Bente best lang. Maar een volgend keer zal dat ook voor haar minder vreemd zijn.

IMG_0564

Hulphond Bente- met veel foto’s!

Eerst even een mededeling. Ik vind het heel erg leuk dat ik reacties op mijn blog krijg. Helaas lukt het mij veelal pas later om die te lezen en eventueel op te reageren. Maar alles wordt gelezen en zeer op prijs gesteld.

Bente

Bente-12

Eerlijk is Eerlijk, na Florina die zo trouw was, dachten we dat een volgende hond het nooit zo goed zou doen.

We hebben ons vergist. Bente, nu bijna 2 is een heerlijke hond die weliswaar inderdaad meer haar eigen gang gaat dan Florina en een stuk ondeugender is, daar tegenover staat dat ze heel erg goed haar taken uit voert.

Ik sta regelmatig versteld wat Bente kan en doet. Zeker als ik besef hoe weinig ze eigenlijk wordt getraind.

Ik kom soms in de winter maar ca 1 a 2 keer per week in de rolstoel. In de zomer iets meer en ik heb dan ook weer veel zin in de zomer om de dingen die Bente nu kan- weer wat te verbeteren. Ze kan nog wel eens wat slordig zijn. Maar anderzijds het blijft een hond en ik vind het belangrijkste dat ze ook lol in haar leven heeft. En soms kan ze bijvoorbeeld in de supermarkt heel goed de clown uithangen. Iedereen lachen natuurlijk, dat is ook een groot goed.

Bente-11

Bente kwam dus in 2013 bij ons wonen en net zoals eerder Fiona en Florina wilden wij haar zelf opleiden. Dit ook omdat het voor mij heel handig is om zelf de tijden van trainen etc te kunnen bepalen.

Bente

We begonnen direct met haar training, dat wil zeggen we koppelen aan alles wat ze deed al een commando.

Daarnaast kreeg ze spelenderwijs allerlei dingen aangeboden die later ook van belang zouden zijn, zoals veters om aan te trekken. We gingen natuurlijk ook met haar op pad om haar te leren aan geluiden te wennen.

Hoewel alle Golden retrievers niet dol lijken op harde geluiden. Ook Bente vind nog steeds- harde geluiden met name van motoren en vrachtwagens nogal onaangenaam. Bente schrikt ook nog wel iets van nieuwe zaken.

Laatst waren we in een supermarkt waar zo’n grote dweilwagen al piepend vlak langs haar reed. Nu dan schiet ze weg. we negeren het en uiteindelijk gaat dit dan steeds beter.

Wat een heerlijke tijd, die puppytijd van Bente. We hebben er zo van genoten. Nu genieten we nog elke dag van onze honden maar die tijd dat ze echt puppy zijn is wel zo prachtig.

Bente-2  Bente-23

Ik heb enkel de tijd voor een korte e blog, want vanmiddag gaan we weer wat nieuws doen.

We willen naar de film. Daar is Bente nog nooit geweest. Wij komen ook weinig in de bioscoop. Laatste keer was geloof ik 5 jaar terug. Maar goed het is altijd handig als Bente weet wat een donkere zaal is en wat ze geacht wordt daar te doen. Slapen dus.

Eerst laten we haar wel lekker even rennen.

Ik heb natuurlijk heel veel te vertellen over Bente en haar opleiding, maar nu moeten jullie het nog even doen met wat foto’s. Om op zondag even lekker bij weg te zwijmelen.

Wat is jullie favoriete foto? Ik vind zelf de foto waar ze in het groene veld rond springt met paars speeltje erg mooi, echt voorjaar.

Bente-20

Bente-24

Bente-22

Bente-3

Bente-4

Bente-19

Bente-6

Bente-13

Bente-14

Bente-16

Bente-18

Bente-17

Bente-9

Bente-8

Bente-15

Bente en Florina nu ‘echte’ zussen.

Weer thuis en enige reflectie

Na enkele weekjes in het zuiden van het land te zijn geweest, zijn we weer thuis. Het was lekker om er even uit te zijn geweest, zoals altijd. Thuis is het soms ontzettend saai, dat wat weken weg altijd zeer welkom zijn. Helaas was het niet de ultieme relax vakantie. Ik voelde me veel dagen niet fit. Ik had veel last van weer eens een urineweginfectie en was enkele dagen grieperig. Omdat ik toch op vakantie dingen wil doen, ging ik behoorlijk over mijn grenzen heen, wat uiteindelijk resulteerde in compleet afgedraaid voelen en op bed blijven. Heel jammer vooral die dag dat de zon wel lekker scheen. Oei, wat baal ik dan en blijft het lastig om positief te blijven.

Natuurlijk hadden we ook erg leuke momenten. Het wandelen met de honden was een feest. Bente liep keurig mee in de steden Maastricht en Luik. Bente trok veel kijkers bij de AH in Vaals waar ze even alle boodschappen op de band legde en omdat ik in feite verkeerd stond het eerst op de rechterband legde maar vervolgens keurig alles naar de andere kant bracht. Die kassa was wel open. Ik vind het jammer dat veel winkels zo zijn ingericht dat ik met grote rolstoel in de weg sta en dat komt het werk van Bente niet te goede. Bente moet dan zelf maar uitzoeken waar ze heen moet. Dat is best veel gevraagd voor een (jonge) hond. Als mensen zich ermee gaan bemoeien raakt ze ook in de war, er was een mevrouw die steeds: “goedzo”  zei, en toen raakte ze helemaal van slag. Maar ze moet nog 2 jaar worden, dus zal ze ook steeds meer aan dit soort onvermijdelijke ‘bemoeienissen’ wennen.

In Valkenburg hebben we een aantal keren heerlijk gegeten. Ideale terrassen in Valkenburg. Brede luifels en straalkachels zorgen dat je zelfs met regen en kou nog prima buiten kunt zitten. En het leuke is, er is qua terrassen ruime keuze. We hadden 3 weken in Valkenbrug kunnen verblijven en elke dag een andere eettent kunnen bezoeken.

Sander heeft heerlijk wat kunnen fietsen en heeft heel wat bergen/heuvels moeten beklimmen. Leuk zo’n ander landschap dan elders in Nederland.

En dan weer naar huis. Iedereen zal het herkennen, na 1 dag is het alsof je niet bent weggeweest en zit je weer in de dagelijkse gang van zaken. Er moesten boodschappen worden besteld en een weekmenu gemaakt. Er is veel fruit ingekocht, na de weken van net iets te veel snoepen en snaaien.

Als ik eerlijk ben, dan baal ik dat het mij niet lukte wat vaker te bloggen en blijf ik proberen de dagen zo in te delen dat er wat vaker een klein uurtje blog tijd overblijft. Op papier heb ik best ‘tijd’, in de praktijk lijkt die tijd of het mij fit genoeg voelen als sneeuw voor de zon te verdwijnen.

Mijn dag is dan ook voor een groot deel al vol met verzorging en allerlei medische zaken en dan houd ik nog een aantal zaken af. Zoals fysiotherapie, die ik goed kan gebruiken maar ik zou niet weten wanneer. Kwaliteit van leven staat bovenaan en daar past niet alles wat volgens de boekjes goed voor mij is, in.

Ik word vaak heen en weer geslingerd tussen- ik wil teveel en het zal mij lukken wat ik wil te bereiken en wat ik wil gaat nooit lukken. En er is nog steeds geen echte uitslag. Niet dat die ooit zal komen, maar ik wil wel tevreden zijn met wat ik kan en wil doen op een dag en niet blijven hangen in mijzelf teleurstellen. Er wordt aan gewerkt om balans te vinden.

Iets wat mij erg blij maakt is het bezig zijn met Colorfullworld. Ik wil dit jaar op een aantal kunstmarkten gaan staan en daar mijn fotokaarten en wandart verkopen. Ook bezig met een andere webshop. Binnenkort meer hierover.

Helaas staan de foto’s van de vakantie nog niet op deze computer en word het een blog zonder foto’s. Op FB heb ik wel net wat grappige filmpjes van Bente gezet, dus neem daar een kijkje.

De schrik van ons leven…en dat keer 2!

Binnen enkele dagen, 2 x flink schrikken!

De 1e keer was afgelopen week toen we en een bezoek brachten aan de stad Heerlen om daar even wat frietjes te eten en wat boodschappen te doen. Op de terugweg stond er iets verderop een auto geparkeerd in een inham. Deze auto knipperde weliswaar met het knipperlicht maar maakte geen aanstalten de weg op te draaien. Dat kon ook niet want het was vrij druk en wij naderden deze auto dus ook.

Echter toen we in feite net naast de geparkeerde auto waren, draaide de auto opeens wel de weg op. En als Sander niet een geweldige zwaai naar links had gemaakt, er was gelukkig geen tegemoetkomend verkeer, dan was het fout afgelopen. Geen idee hoe die man dit had, hij heeft ons waarschijnlijk niet gezien, hoewel onze bus toch niet zo snel te missen is.

We waren echter goed geschrokken, zo snel kan het fout gaan en zit er een auto in de zijkant van je bus. Natuurlijk waren we wat later ook opgelucht, immers het gaat gelukkig heel vaak ook net goed zoals nu ook weer.

Nog harder schrokken we echter op de terugweg van een leuk dagje in de Ardennen.
We hadden een mooie rondrit gemaakt en de hondjes hadden zelfs even in de sneeuw gespeeld op de top van de Hoge Venen.

Vlak voordat we in de namiddag terugreden naar onze camping, besloten we de honden nog even te laten plassen. Na deze plasstop zouden we verder rijden over de snelweg om zo snel mogelijk weer bij de camping te zijn. Voor vandaag hadden we genoeg gezien.

We vonden al snel een bosweggetje langs de drukke weg en reden daar een klein stukje in en lieten de honden plassen en ze mochten zelfs even dollen. Bente sprong vanzelf weer in de bus, maar Florina had niet zo’n haast, die lag lekker in de bladeren wat op een tak te kauwen. We spoorden Florina aan om in de bus te springen en gingen direct weer rijden.

Sander draaide ca 10 minuten later de snelweg op en ik was wat aan het doezelen, moe van de vrij lange dag. Nog 20 minuten later, werp ik een blik op de mand van Bente en die is leeg. Nu ligt ze ook wel eens bij Florina in de mand, dus ik zeg tegen Sander, ligt Bente bij Florina?

Florina’s mand staat naast de bestuurders stoel, dus die kan ik niet zien, maar Sander wel.

Nee, die ligt hier niet en Sander concentreert zich weer op het drukke verkeer.
Soms ligt Bente ook wel achter de rolstoel of loopt even naar de waterbak. Dus ik roep: “Bente”, er verschijnt geen Bente. Nogmaals:- “Bente”- weer niets. Sander kijkt inmiddels ook steeds om, om te kijken of hij Bente ergens achterin de bus ziet, maar daar is ze niet. Dan maar rammelen met de zak brokjes, dat doet meestal wonderen, nog niets.
En dan de grote schrik, Bente zit blijkbaar niet in de bus!

Mijn hart klopt ondertussen als een razende, ik maan Sander direct de snelweg af te gaan zodra dit kan. Wat kan er gebeurd zijn? Is Bente, toen wij bezig waren met het roepen van Florina, toch weer naar buiten geglipt zonder dat wij dit zagen. Staat ze nu eenzaam in het bos, of grote schrik, is ze gaan lopen, en inmiddels al lang aangereden door de auto’s op de zeer drukke weg nabij het bosweggetje. Waar is Bente? Wat doet ze als ze echt is achtergelaten. Wat moeten wij doen, we zijn al ruim half uur weer op weg en heel eind van de plek verwijderd.

Wat gaat er op zo’n moment veel door je heen. Sander ziet ondertussen een afrit en probeert rustig te blijven. Zodra we van de snelweg af zijn, is er gelukkig een klein industrie terreintje alwaar we kunnen stoppen.

Wat moeten we nu, bang kijken we elkaar aan. We roepen nogmaals Bente, en dan nog een keer Bente en dan….

Dan kruipt er een hele slaperige Bente uit het hoekje tussen de zijdeur van de bus en mijn rolstoelwielen. Een plekje waar ze als pup soms lag, maar inmiddels is ze eigenlijk veel te groot om daar te gaan liggen.

Maar ze is er! Gewoon in de bus, waar ze hoort. Geen vermissing, geen verwondingen of nog erger. Wat zijn we opgelucht!

Ze lag waarschijnlijk zo diep te slapen, dat ze ons niet hoorde of wilde horen en wij kunnen dit plekje allebei niet zien als we rijden.

Pffff, we konden ons ook echt niet voorstellen dat ze niet in de bus zou zijn. Dat we het niet zouden zien dat ze weer uit de bus zou glippen, maar als je je hond nergens ziet en ze komt maar niet, dan ga je prakkiseren over allerlei scenario’s.

Wat waren we blij. Bente kreeg een brokje en droop weer af naar haar mand. Om daar weer verder te slapen. Ik keek tijdens het laatste stuk rijden naar de camping, elk kwartier naar haar mandje, zo blij dat ze er weer was. Al snel waren we bij de camper en kreeg Bente en Florina een dikke knuffel. Zoals elke dag!

Bente hielp die avond wel weer fantastisch met een aantal taken, maar dat was vast niet uit berouw, maar gewoon omdat ze een prima hulphond is. Daarover binnenkort meer!

Hebben jullie wel eens de schrik van je leven gehad en waardoor?

D80_7748

Hier probeert Bente zich al achter een boomstam te verstoppen, maar dat mislukt jammerlijk. Zich in de bus verstoppen daar heeft ze wel echt talent voor!

 

(Foto) verslag van wandeling met honden en werk Bente

Gistermiddag gingen we eindelijk weer eens wat langer met de honden naar het bos. We kozen voor het bos bij Lage Vuursche. We komen daar vaker, maar kozen nu om de auto bij het theehuis t Hooge Erf en vandaar uit te wandelen. Gelukkig bleek een groot deel van het pad goed te doen met de rolstoel, hoewel er ook wel enige ‘uitdagingen’ in de route zaten. Wat mul zand, een stukje schuin “rijden” en wat stukken waren vrij drassig en dan is het de kunst om er zo langs te rijden dat ik niet vast kom te zitten. IMG_0434 De honden hadden het weer heel erg naar de zin. Heerlijk rond rennen in het bos en allebei helemaal gek van hun bal. Florina die sjouwt met haar bal rond en Bente is nog wat actiever die wil dat je de bal schopt of gooit en draalt om mij of Sander heen totdat we weer eens actie ondernemen. Dat ik de bal meer laat vallen, dan gooien maakt Bente niet uit, de bal stuitert toch wel en er valt altijd wel wat te rennen. IMG_0436 IMG_3471 Na een ronde van ruim 45 minuten kwamen we uit bij het beginpunt. http://www.theehuislagevuursche.nl Daar namen we allebei wat lekkers te drinken. We zaten weer buiten omdat het binnen erg klein is. Dat was uit de wind best te doen. IMG_0445 Bente was nog niet echt moe en liep lekker nog wat rond, tot dat ze een tak tegenkwam en ze daar enkele minuten mee bezig was. Maar lang liggen is niet aan Bente besteed. Even later liep ze alweer rond. IMG_0444 Florina is minder fanatiek, die blijft wel lekker liggen. IMG_0440 Nadat we onze consumpties, thee en chocolademelk hadden opgedronken gingen we weer huiswaarts. In de bus slapen de hondjes vast. En dat is maar goed ook, want eenmaal thuis staat Bente werk te wachten. Dit maal deed ze eerst mijn laarsjes uit, daarna mijn jas, mijn sjaal af en nog mijn sokken uit. Helaas heb ik hier geen foto’s van (laten) maken. Sander legt mij op bed en terwijl Sander mijn rolstoel vast weg zet, gaat Bente op zoek naar mijn kussens. Ondanks dat ik net nieuwe kussens heb die op een zeer vreemde plek lagen, vond Bente de kussens en sleepte die per stuk naar mijn bed. Het ging om 5 kussens. Ik heb alleen foto’s gemaakt van het laatste kussen, toen dacht ik er pas aan dat het wel leuk was voor de blog. IMG_0449 IMG_0450 IMG_0451 IMG_0452 Eenmaal geïnstalleerd met alle kussens komt Bente op bed springen en daar mag ze nog wat spullen opruimen. Ik heb altijd medicijnen mee en die kan Bente vanuit mijn tasje op het tafeltje naast mijn bed leggen. Eigenlijk horen ze in een bakje en ook dat kan Bente prima, maar het bakje stond nu ergens anders, dus liet ik alles maar op tafel leggen. IMG_0457 IMG_0456 IMG_0455 Het zijn niet erg mooie foto’s, ze is ook zo snel. En dan ligt alles op tafel, niet netjes, dat is wat teveel gevraagd. IMG_0453 Maar het ligt er toch maar. En dan zijn we allebei wel aan wat rust toe. IMG_0465 Loom legt Bente haar hoofd neer, het was een heerlijke dag!