Waarom Florina zo’n bijzondere hond was….

Een blog over het bijzondere leven van Florina met veel foto’s!

honden-6

honden-1818honden-1828honden-1920honden-2306Florina als pup 2005

Wij hebben al vele honden gehad en allemaal zijn of waren ze ons heel erg dierbaar. Maar soms heb je zo’n hond die nog wat boven het hond zijn uit stijgt en dat was nu zo typisch voor Florina.

Op 31 augustus 2005 overleed heel plotseling, onze destijds 2 jarige Golden Fiona. Op die dag werden er ook vele pups geboren bij een fokker in de Achterhoek, één daarvan zou onze Florina worden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Foto bij fokker. Moeder van Florina met pups, een hiervan is Florina.

Het is altijd een schok als een jonge hond zo plotseling overlijdt, wij vonden het echter wel een mooi “toeval” dat Florina precies op die dag werd geboren en we besloten dan ook deze nieuwe pup, die ergens in oktober 2005 bij ons zou komen, Florina te noemen omdat we hier de letters van Fiona in konden ‘verweven’.

Fiona was een drukke en zeer zelfstandige hond. Ze had ons niet zo nodig. Het was dan ook best wel wat werk om de drukke Fiona goed naar ons te laten luisteren. Het leek mij dan ook niet zo erg als de volgende pup er een zou worden met iets minder temperament en iets meer will– to-please.

En die wens maakte Florina meer dan waar. Florina hoefde niet te leren om naast de rolstoel te lopen. Dat besloot ze zelf gewoon netjes te doen.

honden-2968Florina is hier nog geen  1 jaar oud, ze liep altijd netjes naast mij.

Vanaf jongs af aan, liep ze naast de rolstoel zonder dat wij daar veel aandacht aan besteden. Ik had Florina zelden aan de riem, de riem was als het ware de rolstoel. Ze zat met haar neus vast geplakt aan mijn achterwiel. Ze bleef eigenlijk nooit achter en als dat heel zelden eens voorkwam was het voldoende 1x te roepen en ze stond alweer naast mij.

We hadden al snel door dat een bal helemaal fantastisch was en dus mocht ze met een bal in de bek lopen. Maar die bal, zo besloot Florina zelf, was iets wat alleen aan Petra werd afgegeven. Ze liep altijd met een bal in haar bek en zo ook naar iedereen toe om een aai te halen, maar liet de bal nooit los.

20160707-divers-133Florina met bal zomer 2016

Hoeveel mensen wel niet naar ons geroepen hebben: “ze wil spelen maar ze geeft de bal niet.”

Ook aan Sander werd de bal niet afgegeven. Bij mij legde ze haar bal netjes op mijn schoot en dan kon ik met haar spelen of aan iemand geven die wat verder kon gooien.

02-mei-2012amerikareis00035Spelen op de boot naar Amerika!

In winkels koos Florina er meestal voor om maar ergens te gaan liggen en netjes te wachten tot ik klaar was. Als ik verdwenen was, dan liep ze enkele meters, zorgde dat ik weer in zicht was en dan was het weer goed. In de tijd dat we in Amerika waren en we regelmatig een supergrote Wallmart bezochten, kwam het wel voor dat Florina aan de ene kant van de winkel lag in het grote brede gangpad en wij zo’n 40 meter verderop waren.

Dat was ook wel eens lastig want ze moest ook werken natuurlijk maar als je riep kwam ze meestal snel aangesneld. Het werken voor mij, deed ze rustig en kalm.

Ze was niet altijd heel snel en ze gaf sneller op dan nu bijvoorbeeld Bente doet. Bente gaat door, Florina moest je wel eens wat meer aanmoedigen.

Een ander grappig ding waren de geluiden die Florina produceerde. Als pup besloot ze te gaan piepen als ze moest plassen, heel handig.

Maar naast piepen produceerde ze allerlei geluiden en wij zeiden regelmatig: Florina je kunt niet leren praten of zingen, laat al dat oefenen nu maar zitten.

honden-2531Lange tijd hadden we 3 honden. Hier zie je Isolde, Florina en Baras. Voorjaar 2006.

Ik had Florina als pup in de tijd dat ze graag in je handen bijten, een spel geleerd. Het spel – boksen noem ik het- bestaat uit dat ik met mijn handen wat tegen haar bek duw en in haar pootjes knijp en Florina ging dan in mijn handen zachtjes bijten en grommen. Dat leek soms heel heftig want Florina kon daar helemaal in op gaan. Als je niet beter wist dan zou je denken dat Florina echt heel kwaad was en je zo echt kon aanvallen. Maar het was een spel, voor de kenners ook te zien aan haar lichaamshouding. Met het woord “klaar” hield Florina onmiddellijk op en gaf een lik over mijn hand. Ook Bente leerde ik dit spel, maar die vind het lastig, die bijt een keer en beslist dan dat het zo genoeg is, en ze kan er (nog) niet echt in opgaan.

Met die o zo rustige Florina was het heel goed in boksen! Dat waren prachtige momenten.

honden-2355Lekker op bed, botje eten of spelen met mij.

Florina was niet echt een held, zwemmen vond ze dan ook eng. Ze ging enkel met haar poten in het water. Als we haar bal in het water gooiden dan wachtte ze net zo lang tot onze Golden Retriever Isolde haar bal ging halen en stond ze precies op dat punt dat ze nog kon staan om de bal van Isolde over te nemen. Sander zwom wel eens in een meertje en trok haar mee aan haar riem, maar zodra ze los werd gelaten zwom ze linea recta terug naar de kant. Toen ze bijna 3 was vonden we het tijd om haar maar eens gewoon in een sloot te gooien en dit net zo lang te herhalen tot ze door kreeg dat ze prima kon zwemmen. Dat zwemmen leuk is en ja hoor, na die middag veel oefenen ging ze steeds vaker toch echt zwemmen. Meestal wel alleen op een bal op te halen, echt rondjes zwemmen voor haar plezier kwam alleen voor als het echt heel heet was.

08-juni-2012amerikareis00104Florina zwemt hier zelfs achter de golven, nadat ze tig keer was terug gedeinsd. Ze was hier 7 jaar en voor het eerst dat ze echt in zee zwom.

De reis met Florina door Amerika was ook heel bijzonder. En helemaal onze 2 x 7 daagse reis met een cruiseschip. Ze kon bij ons in de hut overnachten en ze had enkele deuren verder, bij de personeelstrappen, een eigen grote hondenbak voor haar behoefte. Na op de dag van inschepen uren en uren wachten, deed ze haar eerste plasje in de bak en zo zou ze dat elke keer netjes doen. Niet op het dek waar we best veel met haar waren maar altijd op haar eigen bak.

amerikareis2012-2012Op de cruiseboot 2012. Florina’s bak. 

Enkele keren dineerden we chique in het restaurant alwaar gepaste kleding vereist was, lees smoking- en natuurlijk ging Florina mee. Op een gegeven moment was voor ons een tafel gereserveerd pal naast een klein orkest. Er was ook een grote harp bij. We hadden Florina het commando, zoek een plekje geleerd. Dat betekende dat ze mocht gaan liggen waar ze wil als ze maar binnen enkele meters van ons ging liggen. Lag ze niet goed of te ver weg, dan zeiden wij “Florina closer “ en dan schoof Florina wat op.

02-mei-2012amerikareis00059Op de cruise, Florina had het prima naar haar zin.

19-mei-2012amerikareis00119Amerika, wat een geweldige tijd.

Op de cruise ging Florina eens precies voor die harp liggen. Een verkeerde beweging van Florina en het hele orkest zou daar last van hebben. Maar je wist gewoon, dat gaat goed. Het geluid van het orkest deerde haar niet.

Dat was wel anders geweest, want ze was als jonge hond wel erg bang voor harde geluiden. Maar naarmate ze ouder werd, kon ze geluiden steeds beter ‘handelen’. Enkel voor vuurwerk is ze altijd doodsbang geweest: piepen, trillen in ons willen kruipen. Daarom zochten we ook meestal een rustige plek op omstreeks oud en nieuw.

Ze had nog een angst en dat was voor wapperende voorwerpen, maar dat had een oorzaak. Als jonge hond kreeg ze namelijk de luifel van onze caravan op haar hoofd, toen het eens heel hard woei en de luifel dus ook heel veel heen en weer ging, ging het mis, de luifel brak af en Florina lag eronder. Tja dan is ergens onder liggen toch niet zo veilig meer.

Daarom koos Florina de jaren erna ervoor om niet meer onder welke luifel of wapperende vlag dan ook te gaan liggen. Ook onder een tafel oid was niet haar ding. Ze zocht de open ruimte meestal op. Maar hoe ouder ze werd, nam ook de angst voor wapperende zaken wel af. De laatste jaren lag ze wel als het zo uitkwam onder onze luifel.

En na vele prachtige jaren kwam het moment dat Florina niet meer fit genoeg was om te werken. Bente nam haar plaats in. En Florina ging dus met pensioen en dat hield in dat Florina ook een brokje kreeg als Bente beloond werd. Dan zeiden we: Florina hier is je pensioen!

20160707-divers-158Bente en Florina zomer 2016

Eerlijk is eerlijk Florina werd ook wat brommerig, ze blafte soms veel, ook omdat ze het niet altijd goed zag wat er aan de hand was. Honden die ze vroeger rustig benaderde werden steeds vaker afgesnauwd. Soms zo heftig dat ik er zelfs van schrok. Het ultieme luisteren werd ook wat minder, alleen die bal die bleef in haar bek om deze alleen los te laten op mijn schoot.

En zo hadden we een prachtige tijd met Florina die met weinig commando’s en veel gewone taal – kom even wat dichterbij/wacht hier maar even/doe dat maar niet- precies deed wat wij van haar wilden.

Florina was wel een beetje meer dan een gewone hond. En we missen haar dan ook ontzettend. Gelukkig zorgt Bente met haar vele capriolen ons ook veel plezier en  afleiding. Er zal ooit nog wel weer een hond bijkomen ;-).

kaartenBente, mooiere kop, ander karakter dan Florina maar ons ook zeer dierbaar!

 

 

 

 

 

Schrijven en delen in het “nu”.

img_2478Hoe onze rimboe tijger- mijn plannen alweer bijna in de war schopte……..

In het voorjaar schreef ik een (concept) blog waarin ik aankondigde dat ik definitief zou stoppen met bloggen. Ik plaatste het niet. Ik blogde ook niet meer, want ik wilde stoppen. De redenen om te stoppen waren te weinig tijd/energie, en vooral fysiek niet in staat tot veelvuldig bedienen van muis en toetsenbord.

De blog werd dus nooit geplaatst omdat ik er niet achter sta. Ik heb het nodig om naast al de dingen die gewoon moeten gebeuren, dingen te doen die ik belangrijk en leuk vind, waar ik enthousiast van word. Hoe weinig tijd en energie daar ook voor over blijft.

En steeds als ik toch even tijd heb, dan lijkt er vaak wel iets te gebeuren wat mijn tijd weer vult of tenminste mijn gedachten. Of ik laat mij door die zaken teveel meeslepen. Zoals nu ook weer. Vanaf gisteravond is Bente niet lekker.

Eerst dachten we nog aan stress in verband met het missen van Florina. Honden reageren op het afwezig zijn van de andere hond.En inderdaad in de 1e dagen ging Bente met haar favoriete “trek en ruk” knuffel op zoek naar Florina. Maar dit gedrag nam al snel af.

Gisteravond bleef Bente maar hijgen ondanks het toch niet erg warm meer was, stress of toch iets anders. Vanmorgen zag ik dat ze ook in rust wel erg vaak adem haalt, ze ligt naast mijn bed en in plaats van met de computer aan de gang te gaan, kijk ik naar Bente. Ik klok haar ademhaling. Die is vrij hoog, ca 70/80 keer per minuut.

We nemen een besluit, we maken direct een afspraak met de dierenarts. In Almere is tegenwoordig een kliniek in het weekend open. We kunnen terecht.

Ik wil natuurlijk mee, maar gezien ik gisteren mij erg ziek voelde door weer een blaasinfectie, vraagt Sander of het wel verstandig is. Uit bed, in rolstoel, we zijn zo 3 uur verder met het hele ritueel voor een klein uitje naar de dierenarts en dan ben ik weer de rest van de dag bekaf. En dan komt er weer niets van die zaken die ook belangrijk vind. Prima, besluit genomen, Sander gaat even alleen. Misschien heeft Bente een infectie, misschien is het ook niets, is het een overbodig bezoek. Ze ligt nu alweer er rustiger bij. Maar zonder dat geruststellend bezoekje blijf ik kijken/blijf ik bezig met Bente. Ken uzelf.

Ik heb de neiging om pas iets te plaatsen op mijn blog of Facebook als het plaatje compleet is, als geheel duidelijk is dat er of niet iets aan de hand is. Dat houdt mij soms tegen om iets te plaatsen en dat is niet handig. Want zo komt er weinig van, want wanneer is het iets af/klaar.Er is altijd een open einde. In het moment leven, dat doe ik best aardig. Verbeterpunt is wel,  in het nu schrijven en emoties delen. Deze blog krijgt dan ook als titel: Schrijven en delen in het “nu”. Geen mooie zin, niet naar mijn zin, maar met het motto: redelijk tot goed is goed genoeg is het de opening naar meer doen in minder tijd.

Dus deze blog plaatsten is een kleine overwinning. Dit weekend/komende week eindelijk eens meer tijd had voor leukere dingen. Bloggen, colorfullworld, Facebook, Instagram. Eens kijken wat ik zo af en toe wil en kan doen. Een plan maken, wederom, ik weet het. Niet het (op)nieuw beginnen is de kunst maar het volhouden, dat is duidelijk. Steeds weer die tijd pakken, soms ten koste van zaken die ik ook belangrijk vind.

De uitslag van Bente zal snel volgen, in ieder geval op Facebook.

UPDATE

Bente heeft waarschijnlijk buikpijn. Ze is namelijk ook al wat dagen aan de diarree. Ze heeft een pijnstillende injectie gehad. Bente is een hond die vrij snel wat zeurderig/beetje timide wordt als ze pijn heeft of iets haar niet helemaal zint, op zich niet erg maar als bazin moet je dat wel even weten en is dan soms lastig te beoordelen wat er nu aan de hand is. Misschien speelt het afwezig zijn van Florina ook nog een rol. Dus inderdaad niets ernstigs. Nu is ze lekker even met Sander naar het bos.