En dan ben je weer gewoon thuis….

Het plan was om een langere tijd weg te gaan. Dat was ook nodig omdat ons reisdoel  de Noordkaap was, maar dan wel rustig aan.

Gezien het koude weer bleven we echter nog in Denemarken hangen om daarna, ergens voor in Mei is het plan, richting Zweden te reizen.

Zover kwam het niet. Zweden hebben we niet gehaald. We beginnen echter nog even bij waar het laatste reisverslag ophield. In het Zuiden van Denemarken.

Ik bestudeerde aldaar het weer. In het zuiden zou het 1 dag erg mooi weer worden en daarna heel wat dagen met regen. Winterse buien, ach in Nederland waren ze ook. Daar hadden we niet veel zin in, maar goed nieuws in het kopje van Denemarken op Skagen, schijnt meer zon dan in de rest van Denemarken en we besloten daarheen te gaan.

IMG_1962

Dus op weg en een 2 dagen rijden. Deels over kleinere wegen en deels over de snelweg.

IMG_1984

Sander haalde een keer een worstje bij een kraam langs de weg. Erg veel hotdogs in Denemarken, waar wij op zich niet heel dol op zijn, dus na die 1e keer niet weer gegeten.

Zo kwamen we na ruim 2 dagen rustig reizen aan in Skagen alwaar we naar een camping gingen. Een dure camping, maar de zon is ook wat waard. En er was voor ons geen goede andere plek. Er is wel een camperplaats in het centrum van Skagen maar Sander wilde ook eens goed douchen en een wasje doen.

IMG_2213

814E2351-908C-44D6-A2CA-55F06D73AAD1

Bente nam haar eigen plekje, no 260, precies tegenover onze camper.  Toen we Bente vertelden hoe duur een plek op deze camping was, kwam ze maar snel weer op onze plek liggen.

Er was zon in Skagen en veel ruimte om de camper, want niet veel mensen nog op de camping. Vanuit de camping liep een prachtig pad deels langs de duinen naar Skagen centrum. Echter de camping had een dubbel hek geplaatst (zodat je er niet door kan fietsen) maar ik kon er ook niet door. Altijd zo jammer, want het pad op zich was prima begaanbaar. Dus om in Skagen te komen moesten we omlopen.

A921F57E-B07B-42F4-ADC4-BCF6B9F8A5F8

Gelukkig wel een mooi breed pad langs de weg.

7032B685-62FA-4874-8269-A252E361D8F4

A7CF1C30-FB3F-4649-B33D-B88235658F5C

Het centrum van Skagen met alweer een worstenkraam.

We brachten een uurtje door met het rondlopen in het centrum van Skagen en deden wat boodschappen.

Na een nacht lekker slapen op de camping, vertrokken we de volgende dag voor een wandeling oa naar “het eindpunt” van Denemarken: Grenen. Verder Noordelijk kun je niet.

IMG_2120

IMG_2191

Met een tractor kun je het strand op. Helaas niet toegankelijk. In het zuiden van Denemarken is een tractor die over het strand rijdt wel toegankelijk.

IMG_2203

Je wordt zo je wil met de tractor vervoerd naar het punt van het strand waar de Noordzee en de Baltische zee samenkomen. Je kunt ook langs het strand lopen. Sander maakte deze foto vanaf een hoge duin. Op de foto zie je de zeeën samenkomen.

Er was wel een toegankelijk wandelpad, dus die gingen wij dan maar lopen. Bente maar snel los gelaten, het was er ontzettend rustig en Bente kon wel wat vrijheid gebruiken :-).

IMG_2167

Bente loopt eerst nog even een stukje keurig naast en daarna gaat ze lekker rennen. Gewoon pad af en weer terug. Hoewel een duik in het water langs het pad, is toch ook wel heel lekker.

IMG_2134

IMG_2164

Een deel van het pad, bestond uit vlonders. Daar ben ik niet zo heel blij mee, omdat ik mijn eigen stuurkunst niet zo vertrouw. Maar het ging goed en in het midden even uitrusten.

C30C8F35-0783-474E-A542-A23273192EE4

O jee, de foto staat scheef, zie ik nu. Toch maar plaatsen, zulke mooie kleuren.  Ik maakte deze foto terwijl Sander nog even op onderzoek uitging in de duinen. En wat vond hij daar…

IMG_2204

Een adder. levend en wel. Ik had m graag ook even ontmoet.

IMG_2227

Terug op de camping eten we een lekkere beschuit en zitten voor het eerst echt in de zon. Heerlijk.

De reis gaat weer verder en we zakken af naar het Zuiden. Een prachtige camperplaats ligt bij Voersa.

IMG_2286

Helaas was de zon ook in Skagen gebleven en was het wat triest weer in Voersa.

IMG_2284

Bente was zoals altijd gewoon blij.

IMG_2288

En ik wandelde een stuk mee met mevrouw de Eend. Bente verbleef even in de camper. Vogels fotograferen met Bente naast mij is niet een heel groot succes. Maar ook zonder Bente koos de eend er al snel weer voor zijn vleugels uit te slaan.

IMG_2289

Er waren heel in de verte prachtige vogels, maar veel te ver om een foto van te kunnen maken. Zelfs niet met mijn telelens.

IMG_2290

Een dag later reisden we nog verder naar het Zuiden en kwamen uit op de camperplek bij Fredericia. Prachtig uitzicht op de haven.

En we bezochten de dag erna heel even het stadje. We vonden namelijk een extra lange gehandicapten parkeer plek bij een snackbar.

IMG_2296

7BA95CEF-7CCD-49E8-A825-CEC96EC41AA6

We liepen even door het plaatsje en aten daarna samen een bordje friet bij de snackbar waar onze camper stond. Het was heerlijke friet.

IMG_2305

Ik had inmiddels uitgevonden dat er een camping was ten zuiden van Kopenhagen en vandaar uit zou ik misschien de S- bahn naar Kopenhagen kunnen nemen. We besloten naar die camping  te gaan. Vanuit Fredericia iets te ver, dus we maakten nog een tussenstop.

IMG_2325

En daar vrij vroeg aangekomen, een prachtig plekje bij particulieren, ging Sander door zijn rug. Dat is altijd erg onhandig in ons geval, want we zijn dan nogal onthand. Sander nam direct een hoeveelheid pijnstillers en ging zitten.

IMG_2330

Bente begreep er niets van. Eindelijk zon en dan zitten ze binnen. Met wie moet ik nu spelen?

Helaas ging diezelfde middag ook ons toilet stuk. De klep om toiletcassette af te sluiten ging niet meer dicht. En dan kan het toilet niet meer worden geleegd omdat je m niet uit de camper kan schuiven. In de namiddag nadat Sander de nodige pijnstillers geslikt had, toch voorzichtig proberen te repareren. Hij was er een uurtje zoet mee. Heel voorzichtig qua bewegingen maken inzake zijn rug maar uiteindelijk wrikte Sander de klep weer los. Vervolgens heeft hij de ene cassette voor een oude reserve cassette, die we gelukkig nog mee hadden, verwisseld. Het was een spannende en lange dag,  zonder toilet en zonder goed werkende rug, kunnen we niet verder reizen.

Na een lange nacht en uitslapen, voelt Sander zich een stuk beter. Gelukkig want vandaag staat de reis richting Kopenhagen op het programma en we willen een nieuwe toiletcassette. Laten in Denemarken nu de winkels veelal op zondag open zijn.

8A5FEFC8-126F-488C-93C3-32EE76071ADD

De 3e camping zaak heeft een nieuwe cassette in voorraad. Op naar de camping.

We zijn op tijd op de camping met het plan om vandaag te bekijken of we inderdaad naar Kopenhagen zouden kunnen reizen en dan morgen echt naar Kopenhagen te gaan.

Dus we lopen naar het station, wat op ca 800 meter van de camping ligt en bekijken daar de trein.

Ik kan inderdaad op het station komen en hoewel ik niet zelf in de trein kan komen, de opstap is veel te hoog, zou er een plank moeten zijn die de machinist bedient. Je moet dan vooraan gaan staan zodat je gezien wordt en dan komt de machinist je helpen.

Tevreden lopen we terug. Maar de rolstoel die lekt alweer olie. Al een weekje geleden dat we het zagen en we proberen te doen alsof het niets uitmaakt, maar de rolstoel rijd niet helemaal jofel. Niet aan denken, niet aan denken…….

De dag van ons uitstapje naar “de grote stad”  breekt aan, We gaan op weg. Maar de rolstoel heeft vast niet goed geslapen, hij doet nu wel heel raar. Ik durf niet, niet in de trein met een rolstoel die niet doet wat ik wil. We gaan eerst maar even koffiedrinken in het winkelcentrum naast het station om te overleggen.

IMG_2369

We besluiten niet naar Kopenhagen te gaan. Sterker nog het zal terug rijden naar Nederland worden. Zo kunnen we niet verder. De rolstoel doet te vreemd, zo is er niets aan. Ik kan geen snelheid vasthouden, de rolstoel remt plotseling af en dat doet ook nog behoorlijk veel pijn zo schokkend te moeten rijden.

We kopen maar wat troost eten. Een biertje, Bente ook wat lekkers en een lekker stuk vlees voor in de avond.

Morgen gaan we terug naar Nederland. En we hebben nog wat meer pech op de terugweg. Het dakluik waait stuk door een enorme windvlaag. We rijden een tijd lang met een half stuk dak, best naar met die ontzettende harde wind die er is. Sander maakt het provisorisch op een camping onderweg. Teveel avontuur hoeft nu ook weer niet. We krijgen er soms maar ruzie van……(en maken het snel weer goed ;-))

IMG_2033

En Bente reist met ons mee, naar het Noorden of weer naar het Zuiden, haar maakt het niet uit. Ons wel. Helaas geen reis door Scandinavië. We vinden het erg jammer.

Nu weer thuis, al een aantal dagen. De rolstoel is al voor reparatie weg geweest. Helaas is het defect nog niet gevonden, na een dag werkplaats rijdt de rolstoel nog slechter dan deze al deed. Nu rijdt hij bijna vanzelf, beetje eng. We zijn druk bezig om de rolstoel goed te krijgen en dan willen we nog wel weer op reis. Waarheen weten we nog niet. Eerst maar eens een rolstoel die veilig kan rijden. Wordt vervolgd.

 

 

 

 

 

Tijd om te gaan genieten na de kou…..

Pasen vierden we in een klein Duits dorpje alwaar Sander een fietstochtje maakte en we de al gekregen Paashaas (dank Henk!) aanbraken.

Voor Bente duurde die rust best wel lang, maar het was koud en ik was erg moe dus deden we het erg rustig aan.

IMG_1820

8F8E8707-AB09-4320-BFBC-198822F371E4

Bente kijkt naar buiten, staan we op groot veld, blijven we gewoon binnen in plaats van met de bal te spelen. Natuurlijk heeft ze echt wel even mogen spelen.

Na de Pasen rijden we naar de Duitse kust en verblijven we enkele dagen in Büsum. Daar wandelen we met de hond en verbazen ons nogal over de welkom brochure voor de Hond. Heel veel regels en loslopen is iets wat totaal verboden wordt.IMG_1851

Een nieuwe regel aan de gehele kust is dat er wel hondenstranden zijn, maar hier mag de hond ook alleen aangelijnd komen, je moet met de hond met lijn de zee in lopen. Wij braaf op zoek naar het hondendeel, maar door het lage water is er helemaal nergens plek voor Bente om in het water te komen.

23CCEF5E-1C0C-47A4-B03A-74E23D91ECC9

Dan toch maar even de regels aan onze laars lappen. Dit zou het hondendeel moeten zijn. Daar laten we Bente lekker een poosje spelen. Na een wandeling door het dorp en continue op mij en de rolstoel letten moet ze zich echt even uitleven. Je ziet de spanning er van afglijden.

IMG_1841

Het is er wel allemaal prachtig aangelegd. We lopen langs de boulevard en eindigen in het dorp met vele winkeltjes.

We zitten ook even op een terras. Het fijne aan Duitsland is dat de prijzen voor eten veelal erg meevallen. Een vis met aardappeltjes en royaal saus kost 6,50. En nog belangrijker, het smaakt ook nog heerlijk.20E82F5A-B90F-4E7B-8996-66DE7F902CD3

Wat ik lastig blijf vinden op een reis dat we maar weinig echt kunnen ondernemen. Musea zijn veelal te klein met mijn grote rolstoel, echte wandelingen zijn mij al snel te ver en je kunt ook niet elke dag op terrassen zitten. Niet inzake het weer en de portemonnee. Bij de affiche over de boot naar de zeehonden moest ik ook wel even slikken. Niet geschikt voor rolstoelen, enkel als je wat pasjes kunt lopen zou het eventueel mogelijk zijn. Dat lijkt mij nu net zo mooi. Helaas. CA8BEF29-4CFD-4768-9A1B-89EB1DBAA1C6

Maar met de camper rijden is ook leuk, en we mogen weer verder met onze reis na enkele dagen in Büsum. We hebben ons per week in kilometers enigszins een maximum gesteld, zodat we niet al teveel Diesel verrijden en zo toch een poos lekker kunnen wegblijven.

We stoppen ergens onderweg nog even om wat inkopen te doen voor Bente’s verjaardag en haar te wegen. Ze weegt 28,2 KG. Prima, maar zwaarder worden hoeft niet.

IMG_1885

We overnachten nog in een dorpje in Duitsland en gaan de dag erna naar Denemarken.

DEF6C2E6-D727-4560-AD93-A366BD4EF6ED

We bezoeken de stad Ribe. Helaas regent het, en is het heel erg koud en waait het. BRR…

IMG_1924

Kijk dan krijg je zoiets. Een lege winkelstraat, de cafe zaten wel vol want het was best druk. Schoolvakantie.

Ik schuil maar even.480D6618-9C0A-47DB-8957-7EF06C68C630

IMG_1932

En dan is het opeens toch even droog. Snel wat warms op het terras drinken!

601C313A-0973-4896-AD9A-20A061A559644016C662-C5A9-4B58-A434-C5203FDB1BCA

En genieten van de prachtige stad.

We rijden naar een camperplek op 25 km van Ribe en landinwaarts. Het waait zo hard dat we liever niet aan de kust staan. Aan de kust zijn de meeste plekken voor campers. Nu zijn er in Denemarken niet heel veel betaalbare camperplekken in het midden van het land, maar ik vind er een.

Een mooie plek, echter we rijden ons direct vast. Daar staan we dan op een erg afgelegen plek, nergens iemand te bekennen en Sander komt niet meer voor of achteruit. Hij probeert het een tijdje maar geeft het dan op. Eerst een kopje thee en dan maar eens kijken. Sander vindt uiteindelijk een telefoonnummer en belt de eigenaar van het veld. Die gaat een werknemer van hem sturen met tractor om ons los te maken. Toch erg aardig ;-).A09379D1-6E6C-4F1E-B6F8-5C1E646B129F

Daar is hij al. Helaas kunnen we nergens een plekje vinden waar we vannacht wel durven te staan. Waarschijnlijk staan we dan weer vast.IMG_1905

Dus er zit niets anders op dan een andere plek te zoeken. Gelukkig waren we vroeg op de plek. We rijden terug naar Ribe en gaan daar staan. Die plek is alleen veel duurder vandaar dat we juist eerst niet voor Ribe kozen. Maar we zijn opgelucht dat we weer vrij zijn, voelt toch wel vreemd zo alleen ergens te staan zonder weg te kunnen.

Het blijft erg koud en gezien het in midden Denemarken dagen en dagen zal gaan regenen, besluiten we meer naar het Noorden te rijden. Daar hebben we nu wel geluk qua camperplek. Er is een prachtige plek met stroom die goed te betalen is. En we mogen op het grind staan. Gras moeten we maar niet doen met onze zware camper en de vele regen. We zitten dik ingepakt zelfs even buiten als de zon zich even laat zien.

465A49F7-9CCB-43AB-93C0-05BD3C2EC6AD

IMG_2007

En Bente is helemaal gelukkig met zoveel speelveld om zich heen. We blijven hier 2 nachten en blijven een dag in de camper om wat te rusten, de blog bij te werken en de regen af te wachten.

Na vandaag wordt het droger en wat warmer. Ook de wind zal wat gaan liggen en we hopen nu morgen wel naar de kust te rijden en daar mooie plekjes op te zoeken.

Ik kom langzamerhand wat meer tot rust, de 1e week was ik nogal “wiebelig” qua emoties, maar met wat zon en ontspannen ritjes wordt het vast steeds meer de reis die we wensen.

Tot de volgende keer!

Eindelijk op weg!

Dit jaar was een grote wens van ons om weer wat langer met de camper weg te kunnen gaan. In de winter had de camper een erg dure reparatie nodig en dat drukt je wel met de neus op de feiten, hoe lang houdt onze camper het nog vol. Tijd om weer te gaan genieten van onze camper.

We begonnen met wat voorbereidingen in Januari, met name de hulpmiddelen vertoonden weer eens de nodige mankementen. En dat bracht weer een heleboel stress met zich mee. Vooral Welzorg die ervoor moest zorgen dat de diverse mankementen aan mijn rolstoel gemaakt zouden worden, maakte er weer een potje van. Het werd een optelsom van ontelbare contactmomenten vanaf januari en 4 of 5 x een afspraak afgezegd in februari tm april door Welzorg wegens geen of niet de juiste onderdelen. Het maakte ons behoorlijk wanhopig en zat ik uiteindelijk huilend aan de telefoon met Welzorg, waarop de mevrouw de telefoniste ijzig kalm bleef. Welzorg kan je echt tot waanzin te drijven, maar het goede nieuws dat is toch niet gelukt, tenminste we zijn niet waanzinniger dan voor januari 2017- en mijn rolstoel is uiteindelijk toch klaar gekomen. Hoera! Wel ten koste van wat andere hulpmiddelen die nu mee zijn “op hoop van zegen” en de1e dag was Sander in de camper alweer mijn bed aan het repareren, want dat was er nog niet echt van gekomen. Nu maar duimen dat alles wat heel blijft.

FullSizeRender

Wij zijn gaan rijden, richting Duitsland en het doel is steeds meer naar het noorden, Scandinavië in en we hopen tot we niet langer verder kunnen. De noordkaap. We zullen het zien. Rustig aan is het motto en dat is de 1e dagen best gelukt.

We deden boodschappen bij de Lidl, wat echt een zegen is in Duitsland dat we daar wel bij supermarkten kunnen parkeren en aten heerlijke broodjes in de camper.

We reden over prachtige wegen en genoten van het landschap.IMG_1762

We sliepen op camperplekken en gingen nog even een dorpje in met veel zon en helaas ook de nodige regen.

Bente ging zelf even wat speelgoed en lekkers uitzoeken bij de Woolworth.

FullSizeRender-4

En rende lekker de poten uit zijn lijf en was te snel voor een scherpe foto 😉

FullSizeRender-8

Ik fotografeerde wel nog ergens wat prachtige bloemen.

FullSizeRender-1

En gaven deze eendjes ons een heerlijk voorjaarsgevoel!FullSizeRender-6

en zo vergingen ons de 1e dagen op weg naar een nieuw avontuur.

Fijne Pasen!

 

 

 

 

 

Update met een update :-)

Het grootste probleem van een lange tijd geen blogs schrijven, is dat beginnen steeds lastiger wordt. Er is (te) veel te vertellen.

Plus een nog een groter dilemma, kom je na die 1e blog wel weer aan de volgende blog toe op redelijke termijn. (zie hieronder ook de extra update – oftewel hoe de tijd mij altijd weer inhaalt)

Met welk verhaal start je op en wat wordt het vervolg.

Op zich altijd onderwerpen te over, het in een goed leesbare blog gieten is veel werk.

De Botox ingreep van begin november 2016 hakte er goed in. Ik bleef lange tijd zo misselijk dat ik wel erg weinig deed. Dit zo direct na het overlijden van Florina eind augustus 2016 zorgde voor aaneengesloten best lange veelal saaie maanden.

Mijn goede voornemen in 2017 was dan ook, meer genieten. Meer ruimte voor de dingen die ik leuk vind om zo de andere lastige -het moet nu eenmaal-zaken beter het hoofd te kunnen bieden.

En dat lijkt te lukken. Ik ben weer begonnen met het opnieuw in de markt zetten van Colorfullworld en ondanks dat ik soms het gevoel heb dat het niet opschiet met het verkopen via Colorfullworld, zag ik dat mijn voorraad wenskaarten en andere artikelen toch behoorlijk geslonken was en ik nieuwe voorraad moet creëren. Daar ben ik nu mee bezig en dat doet mij goed.

Een flinke boost inzake Colorfullworld was de bestelling van de budgethouders vereniging Per Saldo die momenteel in hun kantoorgangen diverse foto’s op aluminium van mij hebben hangen. Meer hierover in een volgend blog nadat ik zelf live heb aanschouwt hoe mijn foto’s daar hangen.

Ik houd deze blog beknopt, nu het gelukt is om weer meer tijd vrij te maken voor zaken die ik leuk vind, hoop ik dat ook regelmatiger bloggen wat makkelijker zal worden.

Update 22 maart: Deze blogpost schreef ik ergens begin maart, net voor ik deze wilde plaatsten werd ik opnieuw  dagen (erg) ziek. En weer was ik te druk met een aantal familiezaken en regelen van allerhande zaken die niet mijn voorkeur hebben. En dan weer de twijfel, hoe kan ik zo websites en een blog bijhouden. Nu is het weer iets rustiger, dus ik plaats deze blog toch en ik hoop zo dat het vaker lukt om mij bezig te houden met zaken die belangrijk voor mij zijn.

Binnenkort gaan wij ook op reis. We zijn van plan erg rustig aan te doen qua reizen zodat er tijd overblijft om te bloggen over onze reis en andere zaken die ik eventueel wil delen. Ook hoop ik nieuwe foto’s te maken, dat wordt wel weer eens tijd.

De zon schijnt, de lente is begonnen.

Foto

Colorfullworld…een droom die al uit kwam of nog uit moet komen?

In 2009 kocht ik mijn 1e spiegelreflex fototoestel en al snel was ik verknocht aan fotograferen. Omdat ik erg leuke reacties kreeg op een aantal foto’s die ik maakt, besloot ik van mijn foto’s wenskaarten te maken. Ik droomde van een bloeiend bedrijf met een mooi assortiment van kaarten en andere producten.

productfotosvakantieokt2015Overzicht van producten van Colorfullworld.

Al snel bleek het opzetten van bedrijf toch wat lastiger dan gedacht. Allereerst werd ik steeds weer geconfronteerd met hoe weinig ik zelf kan. Even een foto van een product maken, ik moet iemand hebben die het product opzoekt (en mij dan begrijpt: ik wil die ansichtkaart die moet in grijs mandje in de witte kast liggen, nee niet dat mandje…..) vervolgens moet diegene het spul klaarleggen, voor een foto het juiste licht opzoeken en dan nog de foto maken. En dan hebben we het over 1 handeling en nog niet eens over het maken van al de wenskaarten en het uiteindelijke doel het verkopen van kaarten. Ik zette een winkel op om vervolgens geen tijd te hebben om die winkel te onderhouden. En timemanagement hielp geen zier ;-).

                         Uiteindelijk werden er wel aardig wat productfoto’s genomen van mijn kaarten.

In 2013 besloot ik mij aan te melden voor een kraam op een kunstmarkt. Ik kwam door de selectie en ik ging voor het eerst naar de kunstmarkt. Dat werd een groot succes. Ik verkocht erg goed en ik kreeg veel complimenten. Wel werd duidelijk dat veel mensen helemaal niet door hadden dat ik zelf de foto’s gemaakt had vanuit de rolstoel. Nu heb ik wel veel hulp nodig met het opstellen van de camera en verwisselen van lenzen, maar alle foto’s zijn altijd wel door mijzelf gemaakt en bewerkt op de computer. Een aantal mensen dacht zelfs dat ik gewoon leuke plaatjes van het internet had geplukt. In de jaren daarna ontwikkelde ik een kaartje met wat uitleg wie ik was en wat ik deed.

productfotos-3vakantieokt2015-2Tegenwoordig zit dit kaartje met uitleg bij mijn producten.

Het succes van de kunstmarkt smaakte naar meer. Ik nam het besluit vaker naar kunstmarkten te gaan. Echter dat kwam er toch ook niet erg van, zo kwam het nogal eens voor dat ik ziek was of zelfs in het ziekenhuis lag terwijl ik betaald had voor een kraam op een markt. In 2016 was het weer ons bijvoorbeeld niet erg goed gezind. Van de 3 dagen markt die was geboekt, is er uiteindelijk 1 dag doorgegaan. Mijn spullen lenen er zich er niet echt voor om in regen en wind buiten te liggen en als ik eerlijk ben, heb ik er zelf misschien nog wel het meeste last van, van die wind en regen.

Kunstmarkten zijn ideaal, als ze later op de dag beginnen, niet te lang duren, niet te ver zijn, niet te duur en het weer is ca 20 graden met zon en ik zelf er goed genoeg ervoor voel. Helaas zijn dat we erg veel eisen en zo bleek ook het verkopen via markten, niet de ideale weg.

productfotosvakantieokt2015-3Kunstmarkt Almere 2016

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Al doende leert men en ik besloot mijn verwachtingen sterk bij te stellen. Van een wereldwijd kaartenimperium naar een zeer bescheiden – ik verkoop nog wel eens een kaart- miniwinkeltje.

In 2016 ben ik voornamelijk bezig geweest met orde op zaken stellen. Welke foto’s uit mijn verzameling gebruik ik voor de wenskaarten. Ik zette de beste foto’s die ik ooit maakte bij elkaar in een catalogus om ze snel weer te vinden. Ik koos een merk papier om de kaarten op af te drukken. Dat was nog een hele zoektocht.Want papier kan scheuren als je het vouwt, en dus zat ik met een prachtig pak papier waarop kaarten waren gedrukt maar dat scheurde als we de kaarten na het snijden, gingen vouwen. Ander papier zet weer het watermerk op de achterkant en ik wil blanco binnenkanten. Op dit moment wordt een deel van de kaarten gedrukt bij een drukker een deel van de kaarten gaat nog altijd via de printer thuis met snij en vouwmachine. Echt handwerk, niet goedkoper wel leuker en het voelt beter.

productfotosvakantieokt2015-2Ik maakte in 2016 ook grote vierkante wenskaarten van 17 x 17 cm en 21 x 21 cm.  Allemaal thuis geprint en met de hand afgewerkt. 

Ik koos ook welke formaten kaarten het meest handig waren. Zo blijken gekleurde enveloppen niet in alle maten leverbaar tegen een redelijke prijs. Had ik een stel kaarten afgedrukt en bleken de enveloppen zo duur dat het eigenlijk niet uit kon. Na vele jaren kan ik nu zeggen dat ik een mooi assortiment heb.

kaartenwinkelvakantieokt2015Een foto die veel verkocht wordt.

Daarentegen fotografeerde ik nauwelijks, want mijn armfunctie verslechterde zodanig dat het echt niet meer ging. Dus de volgende vraag was- wat nu, ga ik er nog meer door? Niet meer fotograferen, mijn hele kleine miniwinkel/verkoop helemaal ter ziele laten gaan, ik kon het niet. Dus togen wij naar de camera winkel en ik kocht een zogenaamde swing head die met een niet bestaande constructie  (door de aardige verkoper ter plekke bedacht) op mijn schoot kan worden geplaatst en ik waarschijnlijk weer beter foto’s kan maken. Foto gaat volgen zodra deze gemaakt is.

Op dit moment verkoop ik tijdelijk mijn wenskaarten in de winkel van het concept- Jouw Marktkraam- te Huizen (NH) en dan gaat heel redelijk. Hoewel ik wel het idee heb dat mijn wenskaarten die weliswaar vriendelijk geprijsd zijn- maar geen “dumpkaarten” zijn, iets te duur zijn voor dit soort concepten.

Een deel van de kaartenmolen die nu in Huizen staat. Gevuld met diverse formaten kaarten en kleine notitieboekjes.

Mijn volgende doel is dan ook om weer meer via internet te verkopen, op deze site en via Facebook mijn kaarten en overige producten te laten zien en te verkopen. Of ik mijn webwinkel houd, daar ben ik nog niet over uit. De winkel is helaas op dit moment niet ge-updatet. Je mag natuurlijk altijd een kijkje nemen, je ziet in ieder geval diverse fotowenskaarten en mocht je iets zien wat je zou willen kopen, mail mij dan gerust.

Webwinkel Colorfullworld

Daarnaast wil ik ook cadeauwinkels gaan benaderen voor eventuele verkoop. Maar het zal gezien mijn energie wel weer een meer jarenplan worden. Ideeën genoeg, de uitvoering is lastig.

                       Schriften of notitieboekjes met een mooie foto zijn leuke cadeautjes. 

In ieder geval heb ik nu mijn Facebookpagina Colorfullworld eindelijk weer bijgewerkt en voor mensen die deze pagina nog niet kennen, zou ik het erg leuk vinden als je deze pagina gaat liken!

Facebookpagina Colorfullworld

Op Facebook en op deze blog zul je regelmatig updates over Colorfullworld aantreffen.

Waarom Florina zo’n bijzondere hond was….

Een blog over het bijzondere leven van Florina met veel foto’s!

honden-6

honden-1818honden-1828honden-1920honden-2306Florina als pup 2005

Wij hebben al vele honden gehad en allemaal zijn of waren ze ons heel erg dierbaar. Maar soms heb je zo’n hond die nog wat boven het hond zijn uit stijgt en dat was nu zo typisch voor Florina.

Op 31 augustus 2005 overleed heel plotseling, onze destijds 2 jarige Golden Fiona. Op die dag werden er ook vele pups geboren bij een fokker in de Achterhoek, één daarvan zou onze Florina worden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Foto bij fokker. Moeder van Florina met pups, een hiervan is Florina.

Het is altijd een schok als een jonge hond zo plotseling overlijdt, wij vonden het echter wel een mooi “toeval” dat Florina precies op die dag werd geboren en we besloten dan ook deze nieuwe pup, die ergens in oktober 2005 bij ons zou komen, Florina te noemen omdat we hier de letters van Fiona in konden ‘verweven’.

Fiona was een drukke en zeer zelfstandige hond. Ze had ons niet zo nodig. Het was dan ook best wel wat werk om de drukke Fiona goed naar ons te laten luisteren. Het leek mij dan ook niet zo erg als de volgende pup er een zou worden met iets minder temperament en iets meer will– to-please.

En die wens maakte Florina meer dan waar. Florina hoefde niet te leren om naast de rolstoel te lopen. Dat besloot ze zelf gewoon netjes te doen.

honden-2968Florina is hier nog geen  1 jaar oud, ze liep altijd netjes naast mij.

Vanaf jongs af aan, liep ze naast de rolstoel zonder dat wij daar veel aandacht aan besteden. Ik had Florina zelden aan de riem, de riem was als het ware de rolstoel. Ze zat met haar neus vast geplakt aan mijn achterwiel. Ze bleef eigenlijk nooit achter en als dat heel zelden eens voorkwam was het voldoende 1x te roepen en ze stond alweer naast mij.

We hadden al snel door dat een bal helemaal fantastisch was en dus mocht ze met een bal in de bek lopen. Maar die bal, zo besloot Florina zelf, was iets wat alleen aan Petra werd afgegeven. Ze liep altijd met een bal in haar bek en zo ook naar iedereen toe om een aai te halen, maar liet de bal nooit los.

20160707-divers-133Florina met bal zomer 2016

Hoeveel mensen wel niet naar ons geroepen hebben: “ze wil spelen maar ze geeft de bal niet.”

Ook aan Sander werd de bal niet afgegeven. Bij mij legde ze haar bal netjes op mijn schoot en dan kon ik met haar spelen of aan iemand geven die wat verder kon gooien.

02-mei-2012amerikareis00035Spelen op de boot naar Amerika!

In winkels koos Florina er meestal voor om maar ergens te gaan liggen en netjes te wachten tot ik klaar was. Als ik verdwenen was, dan liep ze enkele meters, zorgde dat ik weer in zicht was en dan was het weer goed. In de tijd dat we in Amerika waren en we regelmatig een supergrote Wallmart bezochten, kwam het wel voor dat Florina aan de ene kant van de winkel lag in het grote brede gangpad en wij zo’n 40 meter verderop waren.

Dat was ook wel eens lastig want ze moest ook werken natuurlijk maar als je riep kwam ze meestal snel aangesneld. Het werken voor mij, deed ze rustig en kalm.

Ze was niet altijd heel snel en ze gaf sneller op dan nu bijvoorbeeld Bente doet. Bente gaat door, Florina moest je wel eens wat meer aanmoedigen.

Een ander grappig ding waren de geluiden die Florina produceerde. Als pup besloot ze te gaan piepen als ze moest plassen, heel handig.

Maar naast piepen produceerde ze allerlei geluiden en wij zeiden regelmatig: Florina je kunt niet leren praten of zingen, laat al dat oefenen nu maar zitten.

honden-2531Lange tijd hadden we 3 honden. Hier zie je Isolde, Florina en Baras. Voorjaar 2006.

Ik had Florina als pup in de tijd dat ze graag in je handen bijten, een spel geleerd. Het spel – boksen noem ik het- bestaat uit dat ik met mijn handen wat tegen haar bek duw en in haar pootjes knijp en Florina ging dan in mijn handen zachtjes bijten en grommen. Dat leek soms heel heftig want Florina kon daar helemaal in op gaan. Als je niet beter wist dan zou je denken dat Florina echt heel kwaad was en je zo echt kon aanvallen. Maar het was een spel, voor de kenners ook te zien aan haar lichaamshouding. Met het woord “klaar” hield Florina onmiddellijk op en gaf een lik over mijn hand. Ook Bente leerde ik dit spel, maar die vind het lastig, die bijt een keer en beslist dan dat het zo genoeg is, en ze kan er (nog) niet echt in opgaan.

Met die o zo rustige Florina was het heel goed in boksen! Dat waren prachtige momenten.

honden-2355Lekker op bed, botje eten of spelen met mij.

Florina was niet echt een held, zwemmen vond ze dan ook eng. Ze ging enkel met haar poten in het water. Als we haar bal in het water gooiden dan wachtte ze net zo lang tot onze Golden Retriever Isolde haar bal ging halen en stond ze precies op dat punt dat ze nog kon staan om de bal van Isolde over te nemen. Sander zwom wel eens in een meertje en trok haar mee aan haar riem, maar zodra ze los werd gelaten zwom ze linea recta terug naar de kant. Toen ze bijna 3 was vonden we het tijd om haar maar eens gewoon in een sloot te gooien en dit net zo lang te herhalen tot ze door kreeg dat ze prima kon zwemmen. Dat zwemmen leuk is en ja hoor, na die middag veel oefenen ging ze steeds vaker toch echt zwemmen. Meestal wel alleen op een bal op te halen, echt rondjes zwemmen voor haar plezier kwam alleen voor als het echt heel heet was.

08-juni-2012amerikareis00104Florina zwemt hier zelfs achter de golven, nadat ze tig keer was terug gedeinsd. Ze was hier 7 jaar en voor het eerst dat ze echt in zee zwom.

De reis met Florina door Amerika was ook heel bijzonder. En helemaal onze 2 x 7 daagse reis met een cruiseschip. Ze kon bij ons in de hut overnachten en ze had enkele deuren verder, bij de personeelstrappen, een eigen grote hondenbak voor haar behoefte. Na op de dag van inschepen uren en uren wachten, deed ze haar eerste plasje in de bak en zo zou ze dat elke keer netjes doen. Niet op het dek waar we best veel met haar waren maar altijd op haar eigen bak.

amerikareis2012-2012Op de cruiseboot 2012. Florina’s bak. 

Enkele keren dineerden we chique in het restaurant alwaar gepaste kleding vereist was, lees smoking- en natuurlijk ging Florina mee. Op een gegeven moment was voor ons een tafel gereserveerd pal naast een klein orkest. Er was ook een grote harp bij. We hadden Florina het commando, zoek een plekje geleerd. Dat betekende dat ze mocht gaan liggen waar ze wil als ze maar binnen enkele meters van ons ging liggen. Lag ze niet goed of te ver weg, dan zeiden wij “Florina closer “ en dan schoof Florina wat op.

02-mei-2012amerikareis00059Op de cruise, Florina had het prima naar haar zin.

19-mei-2012amerikareis00119Amerika, wat een geweldige tijd.

Op de cruise ging Florina eens precies voor die harp liggen. Een verkeerde beweging van Florina en het hele orkest zou daar last van hebben. Maar je wist gewoon, dat gaat goed. Het geluid van het orkest deerde haar niet.

Dat was wel anders geweest, want ze was als jonge hond wel erg bang voor harde geluiden. Maar naarmate ze ouder werd, kon ze geluiden steeds beter ‘handelen’. Enkel voor vuurwerk is ze altijd doodsbang geweest: piepen, trillen in ons willen kruipen. Daarom zochten we ook meestal een rustige plek op omstreeks oud en nieuw.

Ze had nog een angst en dat was voor wapperende voorwerpen, maar dat had een oorzaak. Als jonge hond kreeg ze namelijk de luifel van onze caravan op haar hoofd, toen het eens heel hard woei en de luifel dus ook heel veel heen en weer ging, ging het mis, de luifel brak af en Florina lag eronder. Tja dan is ergens onder liggen toch niet zo veilig meer.

Daarom koos Florina de jaren erna ervoor om niet meer onder welke luifel of wapperende vlag dan ook te gaan liggen. Ook onder een tafel oid was niet haar ding. Ze zocht de open ruimte meestal op. Maar hoe ouder ze werd, nam ook de angst voor wapperende zaken wel af. De laatste jaren lag ze wel als het zo uitkwam onder onze luifel.

En na vele prachtige jaren kwam het moment dat Florina niet meer fit genoeg was om te werken. Bente nam haar plaats in. En Florina ging dus met pensioen en dat hield in dat Florina ook een brokje kreeg als Bente beloond werd. Dan zeiden we: Florina hier is je pensioen!

20160707-divers-158Bente en Florina zomer 2016

Eerlijk is eerlijk Florina werd ook wat brommerig, ze blafte soms veel, ook omdat ze het niet altijd goed zag wat er aan de hand was. Honden die ze vroeger rustig benaderde werden steeds vaker afgesnauwd. Soms zo heftig dat ik er zelfs van schrok. Het ultieme luisteren werd ook wat minder, alleen die bal die bleef in haar bek om deze alleen los te laten op mijn schoot.

En zo hadden we een prachtige tijd met Florina die met weinig commando’s en veel gewone taal – kom even wat dichterbij/wacht hier maar even/doe dat maar niet- precies deed wat wij van haar wilden.

Florina was wel een beetje meer dan een gewone hond. En we missen haar dan ook ontzettend. Gelukkig zorgt Bente met haar vele capriolen ons ook veel plezier en  afleiding. Er zal ooit nog wel weer een hond bijkomen ;-).

kaartenBente, mooiere kop, ander karakter dan Florina maar ons ook zeer dierbaar!

 

 

 

 

 

Schrijven en delen in het “nu”.

img_2478Hoe onze rimboe tijger- mijn plannen alweer bijna in de war schopte……..

In het voorjaar schreef ik een (concept) blog waarin ik aankondigde dat ik definitief zou stoppen met bloggen. Ik plaatste het niet. Ik blogde ook niet meer, want ik wilde stoppen. De redenen om te stoppen waren te weinig tijd/energie, en vooral fysiek niet in staat tot veelvuldig bedienen van muis en toetsenbord.

De blog werd dus nooit geplaatst omdat ik er niet achter sta. Ik heb het nodig om naast al de dingen die gewoon moeten gebeuren, dingen te doen die ik belangrijk en leuk vind, waar ik enthousiast van word. Hoe weinig tijd en energie daar ook voor over blijft.

En steeds als ik toch even tijd heb, dan lijkt er vaak wel iets te gebeuren wat mijn tijd weer vult of tenminste mijn gedachten. Of ik laat mij door die zaken teveel meeslepen. Zoals nu ook weer. Vanaf gisteravond is Bente niet lekker.

Eerst dachten we nog aan stress in verband met het missen van Florina. Honden reageren op het afwezig zijn van de andere hond.En inderdaad in de 1e dagen ging Bente met haar favoriete “trek en ruk” knuffel op zoek naar Florina. Maar dit gedrag nam al snel af.

Gisteravond bleef Bente maar hijgen ondanks het toch niet erg warm meer was, stress of toch iets anders. Vanmorgen zag ik dat ze ook in rust wel erg vaak adem haalt, ze ligt naast mijn bed en in plaats van met de computer aan de gang te gaan, kijk ik naar Bente. Ik klok haar ademhaling. Die is vrij hoog, ca 70/80 keer per minuut.

We nemen een besluit, we maken direct een afspraak met de dierenarts. In Almere is tegenwoordig een kliniek in het weekend open. We kunnen terecht.

Ik wil natuurlijk mee, maar gezien ik gisteren mij erg ziek voelde door weer een blaasinfectie, vraagt Sander of het wel verstandig is. Uit bed, in rolstoel, we zijn zo 3 uur verder met het hele ritueel voor een klein uitje naar de dierenarts en dan ben ik weer de rest van de dag bekaf. En dan komt er weer niets van die zaken die ook belangrijk vind. Prima, besluit genomen, Sander gaat even alleen. Misschien heeft Bente een infectie, misschien is het ook niets, is het een overbodig bezoek. Ze ligt nu alweer er rustiger bij. Maar zonder dat geruststellend bezoekje blijf ik kijken/blijf ik bezig met Bente. Ken uzelf.

Ik heb de neiging om pas iets te plaatsen op mijn blog of Facebook als het plaatje compleet is, als geheel duidelijk is dat er of niet iets aan de hand is. Dat houdt mij soms tegen om iets te plaatsen en dat is niet handig. Want zo komt er weinig van, want wanneer is het iets af/klaar.Er is altijd een open einde. In het moment leven, dat doe ik best aardig. Verbeterpunt is wel,  in het nu schrijven en emoties delen. Deze blog krijgt dan ook als titel: Schrijven en delen in het “nu”. Geen mooie zin, niet naar mijn zin, maar met het motto: redelijk tot goed is goed genoeg is het de opening naar meer doen in minder tijd.

Dus deze blog plaatsten is een kleine overwinning. Dit weekend/komende week eindelijk eens meer tijd had voor leukere dingen. Bloggen, colorfullworld, Facebook, Instagram. Eens kijken wat ik zo af en toe wil en kan doen. Een plan maken, wederom, ik weet het. Niet het (op)nieuw beginnen is de kunst maar het volhouden, dat is duidelijk. Steeds weer die tijd pakken, soms ten koste van zaken die ik ook belangrijk vind.

De uitslag van Bente zal snel volgen, in ieder geval op Facebook.

UPDATE

Bente heeft waarschijnlijk buikpijn. Ze is namelijk ook al wat dagen aan de diarree. Ze heeft een pijnstillende injectie gehad. Bente is een hond die vrij snel wat zeurderig/beetje timide wordt als ze pijn heeft of iets haar niet helemaal zint, op zich niet erg maar als bazin moet je dat wel even weten en is dan soms lastig te beoordelen wat er nu aan de hand is. Misschien speelt het afwezig zijn van Florina ook nog een rol. Dus inderdaad niets ernstigs. Nu is ze lekker even met Sander naar het bos.

colorfullworldblog

Kleurrijk leven met een ernstige spierziekte

Mijn Essentialia

Op zoek naar de essentie in allerdaagse beslissingen en geldzaken

Leven met ALS

Smile! You’re at the best WordPress.com site ever

Yvonne blogt met zorg

Met zorg geschreven door Yvonne Schoolderman***@Iefonnuh1**Yvonneblogtmetzorg.wordpress.com

Ragna Ja

mcGyvert met pleisters in de buurt | kweekt groene vingers | ging vroeger wel eens ergens heen |

nadiagnosems

In de achtbaan met dokters en ambtenaren na diagnose multiple sclerose

minimalistisch(er) leven

minder dingen, meer genieten

Meneer Dubbeltje

Het financiële leven van de Familie Dubbeltje

Spaarolifantje

Sparen, besparen en geldzaken

wieditleestisvrek

Alles over sparen, besparen, bezuinigen, consuminderen en zelfvoorziening

valhalla vertelt

over het dagelijks leven met vier kinderen op een knoestig Noors eilandje. over eenvoudig(er) leven, zelf maken, zelf doen, minimalisme en genieten. Ofzo.